باژگون

 

بچه که بودم پاهایم را گیر می دادم به پشتی بلند مبلهای پذیرایی و سر و ته می شدم، هی به سقف نگاه می‌کردم و نمی‌دانم چرا خیال می‌کردم اگر می‌شد روی سقف زندگی کنیم همه چیز بهتر می‌شد.