نیم رخ آل با لو

ده نار، تابستان 89

درخت

سنگی انداختم به درخت

سنگم به زمین نیفتاد

سنگم به زمین نیفتاد

سنگم را درخت خورد

سنگم را می‌خواهم

سنگم را می‌خواهم

رنگ قایقها مال شما، اورهان ولی، ترجمه شهرام شیدایی

نیست

از بندرها در باران

ترانه‌ای دارم

ابری تاریک نمی‌بارد

و چشم‌اندازی نیست

از اسبها در چمنزار

ترانه‌ای دارم

صبح طلوع نمی‌کند و

یال‌ها پیدا نیست

از کلبه‌ای به فلق

ترانه‌ای دارم

شب راه می بندد و

چراغی نیست

از آمدنت در شبی سرد

ترانه‌ای دارم

هجران را پایانی نیست

عزیز ترسه

دلتنگی

باژگون

 

بچه که بودم پاهایم را گیر می دادم به پشتی بلند مبلهای پذیرایی و سر و ته می شدم، هی به سقف نگاه می‌کردم و نمی‌دانم چرا خیال می‌کردم اگر می‌شد روی سقف زندگی کنیم همه چیز بهتر می‌شد.

درختی است که

امید درختی است که
آسمانها را تسخیر می کند

ملیح جودت آندای: از کتاب گیل‌گمش در پی جاودانگی

ترجمه شهرام شیدایی

ما صبور بودیم

چرا نامش را فاش نمی‌کنید

هراس دارید

پس از فاش شدن نامش

جمعه در حریق بی‌پایان بسوزد

چرا شکوفه‌های گیلاس را بر درختان

شماره نمی‌کنید

که ما طول و عرض بهار را بدانیم

لختی سرما آمده بود

که اعلام زمستان کند

ما صبور بودیم

اما شما هم نام واقعی زمستان را بر ما فاش

نکردید

می‌گریست

از اندوه و از ناامیدی نبود

در هراس بود که پاییز و تابستان سپری شود

اما شما هنوز شهادت به زمستان بدهید که این

فصل زمستان است

ما چگونه توانستیم در این ناباوری قدم

بزنیم و چاشت کنیم

چشمان و لبخند تو هم دیگر مدد و یار نبود، گمان نیستی بود

و پرنده‌ای که در سرما می‌مرد

چه روز بی‌خبری بود

که فقط ما چای گرم را رها کردیم

سراسیمه به کوچه رفتیم.

احمدرضا احمدی: چای در غروب جمعه روی میز سرد می شود